همه چی!

خداحافظ برای همیشه ...

bahark — Sat, 01 Nov 2008 10:17:18 GMT

چقدر آروم چشماشو بسته بود و با یه لبخند روی لباش به خواب رفته بود .تو چهره اش آرامش عجیبی موج میزد . بالا سرش وایستاده بودم و فقط به صورتش نگاه میکردم و هراز گاهی قطره اشکی رو که از رو گونه هام سر میخوردند و پایین می آمدند و پاک میکردم . نمیخواستم اون لحظات رو از دست بدم و لذت دیدن چهره آرومش تا آخر عمرم مثل یه حسرت رو قلبم بمونه .

تو حال خودم بودم و نمیدونستم اطرافم چی میگذره وقتی به خودم اومدم که دختر خالم دستمو گرفته بودو تکون میداد تا ازم سوالی بپرسه .

- آبجی مامانی چی شده ؟؟؟

نمیدونستم چی بهش بگم . دنبال جمله مناسبی میگشتم تا بهش بفهمونم که دیگه برگشتی تو کار مسافرمون نیست همیشه از شنیدن جمله فلانی رفته بهشت پیش خدا که تو فیلم ها به بچه ها میگفتند نفرت داشتم چون احساس میکردم وقتی این حرف و به بچه بزنیم تو فکر خودش همیشه منتظر برگشتنه اون شخصه ، برای همین بهش گفتم عزیز رفته دیگه هم هیچوقت پیش ما نمیاد .

آبجی کجا رفته ؟؟؟ مامانی که ایناها اینجاست !!! فقط چرا با این همه سرو صدا بلند نمیشه !!! چقدر خوابش سنگینه ...

دیگه نمیدونستم چی باید بهش بگم یا در اصل چطوری بهش بگم که بفهمه ، به بهانه آب خوردن از کنارش رفتم کنار .

بالاخره اومدند ببرنش همگی برای خداحافظی بالا سرش جمع شدیم . همیشه وقتی میخواستم از کسی جدا بشم به جای خداحافظی میگفتم فعلاً و از اینکه کسی بهم بگه خداحافظ بدم میاد اما چون میدونستم این بار دیگه بعدی وجود نداره جمله تلخ خداحافظی رو به زبون آوردم .

مسافرمون پر کشید و رفت و حالا ما موندیم و یه کوله بار خاطره تلخ و شیرینی که هر بار به عکسش نگاه میکنم ، یکی از خاطره ها برام تکرار میشه .

کجایی ای مام دلسوزم کزین محنت سرارفتی

چه گفتی با من محزون که بی چون و چرا رفتی

دلت راضی نمیشد لحظه ای از ما جدا باشی

چه شد آخر که یکباره زما رفتی جدا گشتی

کلمات بی ربط یا با ربط

bahark — Sat, 26 Jul 2008 12:02:22 GMT

زندگی ، عشق ، ایثار ، محبت ، صداقت

مرگ ، شهوت ، خودخواهی ، نفرت ، دروغ

حرفای خودمونی من و خدا

bahark — Fri, 28 Dec 2007 06:22:58 GMT

سلام

خداجونم سلام . می دونم یه چند وقتیه که باهات اینقدر خودمونی حرف نزده بودم .

یه چند وقتی بود که باهات مثل آدمای طلبکار حرف می زدم . انگاری ازت طلب داشتم . اما اشتباه می کردم . فکر می کردم دیگه به حرفام گوش نمی کنی دیگه منو فراموش کردی اما یادم رفته بود که اگه خدا یه چیزی رو بهت نمی ده می خواد بهترشو بهت بده . اما الان بهش پی بردم .

خدا جونم کرمت و شکر خیلی دوست دارم منو ببخش که تو این چند وقته گذشته اینقدر ازت دور شده بودم . خدایا منو ببخش خوب من یه آدمم . انسانم که جایز الخطاست .

اما الان به خاطر تموم این چند وقته پشیمونم اومدم در خونتو دارم می زنم تو رو به اون کرمت در خونتو به روم باز بزار .

خدا یا خیلی مخلصیم .

خدایا شکرت

به خاطر تموم مهربونی هات به خاطر تموم نعمت هات .

خدایا تنهام نزار . حالا که بهت محتاجم .

بیشتر از دیروز و کمتر از فردا .

زندگي را دور بزن و ان گاه که به بلندترين قله ها رسيدي لبخند خود را نثار تمام سنگريزه هايي بکن که پايت را خراشيدند .

My Sweetheart

bahark — Thu, 15 Nov 2007 08:35:18 GMT

می نویسم تا تو بخوانی ...

می دانم می دانی چه می خواهم بنویسم ...

می دانم ...

ولی باز می نویسم ...

دلتنگت هستم ...

بیش از آنکه در تخیل هرکه بتوانی بیابی ...

خودت می دانی

به چه اندازه !!!

فقط می گویم

دلتنگت هستم

bahark — Wed, 03 Oct 2007 09:28:18 GMT

فزت و رب الکعبه " قسم به خدای کعبه که رستگار شدم "

**********************************************************

دو روز پیش می خواستم برم خونه ی خالم همینجوری یه سر بزنم . به دلیل اینکه دختر خالم تازه امسال رفته پیش دبستانی و به دلیل وابستگی شدیدی که به من داره خواستم وقتی می رم پیشش دست خالی نرم . آخه شب قبلش که باهاش حرف میزدم بهم گفت که " آجی وقتی که فردا خواستی بیای خونمون تو بیا دم مدرسه دنبالم آخه بعضی دوستام آجیشون میاد دنبالشون منم می خوام تو بیای دنبالم تازشم یه عالمه 20 شدم .برام جایزه می خری ؟ " رو همین حساب قبل از اینکه برم دنبالش رفتم براش از یه فروشگاه یه عروسک خریدم. چون دیر شده بود دیگه همون راه به راه رفتم دنبالش .

یه چند دقیقه ای منتظر موندم تا تعطیل بشند . تو خودم بودم . نمی دونم حس عجیبی داشتم یاد دوران مدرسه ی خودم افتاده بودم . تو فکر اون دوران بودم که یه دفعه دیدم یه دختر بچه از همین دختر بچه هایی که فال می فروشند داره دستم و تکون میده و میگه خانم یه فال می خری . تو رو خدا یه فال بخر .

تو هون لحظه هنوز کامل به خودم نیومده بودم که دیدم یکی از پشت پاهامو محکم گرفت برگشتم دیدم سمانه است " دختر خالم " .

محکم بغلم کرده بود تند تند بوسم می کرد و آجی آجی می گفت از اون طرفم هر از گاهی یه نگاه به این ورو اون ور می کرد تا یکی از دوستاشومی دید دوباره بوس و آجی آجی کردنش شروع می شد . از طرفی خندم گرفته بود از طرف دیگه هم همه داشتند نگامون می کردند کلی خجالت کشیده بودم .

خلاصه همون جا دفتر نقاشیشو نشونم داد که معلمشون براش برچسب آفرین زده بود منم همونجا عروسکی رو که براش خریده بودم و بهش دادم . اونم کلی ذوق کرد تا سمانه منو ول کرد همون دختر فال فروش که تا اون موقع همون جا وایساده بود اومد جلو یه نگاه به سمانه انداخت بعد گفت آبجی یه فال می خری . اینو که گفت انگاری دلم یهو ریخت پایین . اصلا احساس کردم بدنم یهو سست شد دستام یخ کرد .

ازش یه فال گرفتم و دست سمانه رو گرفتم تا بریم خونه . به پشت سرم نگاه کردم دیدم دختره داره باهامون بای بای می کنه .

از اون روز تا حالا بدجوری تو فکرم که آخه چرا ؟ چرا یه بچه تو اون گرما باید تو خیابونا باشه تا فال بفروشه .

چرا به جای اینکه تو مدرسه باشه پشت میز بشینه با هم سن و سالاش بازی کنه باید اینجوری تو خیابونا به مردم التماس کنه تا ازش فال بخرند . دیدم به خدا دیدم که حتی بعضی از این مردم تا یکی از این بچه ها طرفشون میره اخماشونو تو هم می کنند و با دستشون میزنندشون کنار .

می دونم جواب این چرای من فقره ، فقره که این بچه هارو مجبور می کنه به جای اینکه درس بخونند کار کنند .

اما جواب این چرا با بقیه ی جوابای چراهای دیگه فرق می کنه یه فرق اساسی آخه تو خود این جواب هزاران چرا وجود داره .

چرا فقر ؟

کشور ما یه کشور اسلامیه چرا باید تو یه کشوری که مردمش ادعای مسلمونی می کنند فقیر وجود داشته باشه ؟

چرا باید تو یه کشوری با این همه ثروت این همه فقیر وجود داشته باشه ؟

چرا یه کاری نمی کنیم ؟

چرا دست رو دست گذاشتیم ؟

چرا خیلی راحت از کنار این قضیه رد می شیم ؟

خودمو می گم این اولین بارم نبود که یکدوم از این بچه هارو می دیدم اما اولین بارم بود که یه کدوم از اینا منو آبجی صدا کرد .

چرا باید یه همچین اتفاقی میافتاد تا من به خودم می اومدم ؟

چرا فراموش کردیم که هممون مثل خواهر و برادریم ؟

چرا هیچکس دیگه به فکر دیگری نیست ؟

چرا دنیا اینقدر ظالم شده ؟

چرا همه به فکر منافع خودشونند ؟

چرا روز به روز فقر داره بیشتر میشه ؟

چرا تو جامعه اینقدر فساده ؟

چرا روز به روز داره این فسادها بیشتر میشه ؟

چرا اینقدر فحشا زیاد شده ؟

چرا ؟

وکلی چرای دیگه که مثل همیشه هیچ جوابی براشون وجود نداره .

آخرو عاقبت این دختر و صدها دختر و پسر مثل این چی میشه .

تو یه همچین مملکتی که هم ادعای مسلمونی وجود داره هم این همه ثروت هست نفت ، گاز ، معادن فلزات گرانبها و مختلف و روز به روز داره به تعدادشون افزوده میشه چرا ؟ چرا باید وضع مردمش اینجوری باشه .

چند وقت پیشا تو تلویزیون یه چیزی شنیدم در حال حاضر اصلا یادم نیست از کی اما اون کسی که صحبت می کرد می گفت یه شهری بود که تمام مردمش همه وضع مالیشون خوب بود همه داشتند یه شب یه نفر تو اون شهر گرسنه خوابید فردای قیامت خدا یه نگاهم به مردم اون شهر نکرد .

پس خدا به داد ما برسه که روزانه صدها نفر تو شهرمون شبا با شکم گرسنه سرشون رو رو زمین می زارن .

مگه ما ادعا نمی کنیم که علی وار زندگی می کنیم . امام علی اینجوری زندگی می کرد .

نمی دونم شاید الان جو گیر شدم و دارم این حرفا رو می زنم شاید یه دو سه روز دیگه ای که بگذره دوباره بشم همونی که بودم .

اما در حال حاضر برای خودم متأسفم . متأسفم که به لطف و رحمت خدا همه چی دارم اما بازم ناشکرم اما بازم اونجور که باید عبادتش نمی کنم .

***********************************************************

می گن هر کسی که تو شب قدر دعا می خونه و گریه می کنه معنیش اینه که هنوز اونقدر قلبش سیاه نشده . دیشب تو تنهایی خودم با تلویزیون مراسم شب قدر و به جا آوردم اما یه قطره اشکم نریختم یعنی اینقدر دل من سیاه که برای مولای خودم حتی یه قطره اشکم نریزم .

سر این جریان دیشب به اندازه ی تمام عمرم از خودم متنفر شدم . وقتی خودمو تو آیینه دیدم احساس کردم حالم داره از خودم بهم می خوره .

تورو به همون خدایی که می پرستید تو این شبا برای این دل غبار گرفته وسیاه منم یه دعایی کنید .

التماس دعا .

فعلا ... .

رمضان و بازی

bahark — Sat, 15 Sep 2007 08:59:18 GMT

بار دیگه رمضان از راه رسید ماه میهمانی خدا . ماهی که همه ی ما مهمونای سفره ای هستیم که خدای بخشنده برامون پهن کرده . سفره ای که هر کدوم از ما باید تا اونجا که جاداریم و می تونیم از غذاهایی که توش هست استفاده کنیم . این سفره سالی یکبار پهن میشه پس چه بهتر که برای یکسالمون اندوخته جمع کنیم . این ماه ماهیه که ما باید خودمونو بسنجیم ببینیم چند مرده حلاجیم آیا فقط ادعا شو داریم یا نه واقعا اونجور که می گیم هستیم .

خدای بزرگم کمکم کن تا حالا هیچ موقع اونطور که باید از این ماه و از این سفره ای که پهن می کردی استفاده نکردم کمکم کن ، کمکم کن که بتونم امسال اونجور که دلم می خواد بتونم رفتار و عمل کنم . کمکم کن تا بتونم اندوخته ی خوبی رو برای خودم جمع کنم .

خدایا کمکم کن ، کمکم کن تا با تموم شدن این ماه همه چی از یادم نره .

خدایا مثل همیشه همراهم باش که بدجوری بهت محتاجم .

**********************************************************

چند وقت پیش داداش محمد گل منو به یه بازی دعوت کرد . که منتها بنا به دلایلی نتونستم زودتر دعوتشو اجابت کنم . رو همین حساب حالا این بازی رو ادامه میدم :

اتفاق های مهم زندگی که باید بهش اشاره بشه :

اول از همه قبول شدنم تو دانشگاه .

دیگه غیر از این چیزی به ذهنم نمی رسه چون خیلی اتفاقای مهمی برام رخ نداده یا اگرم داده خودم خبر ندارم که مهمه یا نه .

اتفاقاتی که نباید اشاره بشه :

خوب وقتی میگن اشاره نشه نباید اشاره بشه دیگه .

اما خوب چون حالا گفتن منم می گم .

بزارید فکر کنم ببینم چه اتفاقی رخ داده که نباید بهش اشاره بشه ... .

یه چیزی که دوست ندارم بهش اشاره بشه اینه که من اصولا عاشق کارای فنی ام و علاقه ی خیلی وافری به باز کردن وسایل و بیرون ریختن دل و روده ی اونا دارم اما دوست ندارم بهش اشاره بشه چون اونوقت هیچکس هیچی دستم نمی ده . ( ترسوها ) .

البته کلی هم خاطره و اتفاق در این رابطه دارم که اینجا مجالی برای گفتن نیست .

دیگه چیزی به ذهنم نمی رسه . آخه می دونید زندگیم تا حدی آرومه رو همین حساب احساس می کنم خیلی چیزای مهمی توش اتفاق نمی افته .

خلاصه ای از اخلاق مثبتم که باید بهش اشاره بشه :

آخه اگه بگم تعریف میشه . از قدیم گفتند مشک آن است که خود ببوید نه آنکه عطار بگوید .

اما خوب چاره ای نیست .

اول از همه تا حدی آرومم ( البته ظاهرم آرومه ها مردمم که عقلشون به چشمشونه ) . بعدش آدم صادقیم چون خودم دوست ندارم دیگران بهم دروغ بگند در نتیجه خودمم دروغ نمی گم . فقط کافیه بفهمم کسی بهم دروغ گفته اونوقت دیگه هرچی دیده از چشم خودش دیده .

به کسی قولی نمی دم مگر اینکه از انجامش مطمئن باشم . حرف که بزنم سر حرفم وا میستم یعنی سرم بره حرفم نمی ره . حرفم دوتا نمیشه .

تو رفاقت و دوستی اگه احساس کنم طرف مقابل ارزششو داشته باشه از هیچی کم نمی زارم .

تا حدی قُدم . تا اونجا که بتونم تو هر زمینه ای به بقیه کمک می کنم .

تا حدی اهل ریسک کردنم . اگر وظیفه ای بهم محول بشه شده خودمو بکشم باید انجامش بدم .

خلاصه معتقدم مرده و حرفش . از آدماییم که زیر حرفشون می زنند بدم میاد .

خوب دیگه اینا هم اخلاقای مثبتم بود . البته به نظر خودم مثبته شاید در نظر بقیه اینجوری نباشه .

قیافه کدوم هنر پیشه :

دوست ندارم جای کسی باشم چون هر کدوم از ما خودمون یه جورایی هنر پیشه ایم . منظورم اینه که هر کدوم از ما به عنوان نقش اول سناریوی زندگیمون انتخاب شدیم .

از قیافمم خیلی راضیم همینجوری که هستم خودمو دوست دارم .

دیگه همینا دیگه .

حالا نوبت میرسه به انتخاب پنج نفری که باید بازی و ادامه بدند :

زهره و ثمین و ندا + آرش و محمد جواد

خوب سرسفره های افطار و سحر دعا برای دوستان یادتون نره .

چون همیشه دعای دوست در حق دوست میگیره .

دیگه بیشتر از این وقتتون رو نمی گیرم .

همتون رو به خدای بزرگ میسپارم .

bahark — Sun, 19 Aug 2007 11:53:07 GMT

بالاخره اومدم ... سلام .

بالاخره جوابای کنکور کاردانی به کارشناسی اومد . رتبم خوبه یه رتبه ی چهار رقمی اما زیاد امیدی به قبولی تو مرحله دوم ندارم .

آخه می دونید شهرستان نمی تونم بزنم . تهرانم که اصلا روزانه نداره شبانه هم که فقط 30 تا می خوان از اون طرف می مونه غیر انتفاعی که اونم تو تهران 2 تا ست که هر کدوم 60 نفر می خوان . در مجموع یعنی 150 نفر . اینکه می گم تهران یعنی از فیروز کوه و دماوند و رود هن بگیرید تا کرج . البته یه چند تا هم قزوین هست که اونم چون سرویس داره بازم میشه روش حساب کرد . اما از اون طرفم اگه قبول بشم شرایط کاریم بهم می خوره . رو همین حساب اصلا قزوین و نزدم . به مامانینا هم چیزی نگفتم .

اما برام دعا کنید .

خوب دیگه حرف در رابطه با درس و کنکورو این چیزا دیگه بسه .

امروز می خوام در رابطه با یه چیز جالب براتون حرف بزنم .

ما می دونیم که مد یه چیزیه که مثل یه بیماریه مسری سریع همه جا پخش می شه یعنی تا به حالا دیده بودیم که وقتی یه چیزی مد میشه از اون به بعد همه انگاری یه جور لباس می پوشند یه جور آرایش می کنند موهاشونو یه جور درست می کنند . فکر نکنید می خوام چمیدونم از این حرفایی که می گن مد بده و از این به اصطلاح نصیحت ها بکنما نه اصلا به منچه که فلانی چه جوری می گرده . وقتی مملکتمون مملکت گل و بلبل باشه هر کس هر جوری دوست داره می گرده . اما جون من بقیشم بخونید . خوب داشتم می گفتم که وقتی یه چیزی مد بشه همه سعی می کنند که طبق اون مد پیش برند اما اینقدر اینروزا این مد پیشرفت کرده که نه تنها آدما رو دچار خودش کرده بلکه ... اول عکس زیرو ببینید .

حالا فهمیدید که منظورم چیه این آقا بزه ی ما نیز دچار مد فریفتگی شده . وای وقتی خودم اینو دیدم کلی خندیدم نگاه کنید چه قدر باحاله . در ضمن یه چیز دیگه هم بگم اونم اینه که شما لنگه ی این عکسو در هیچ کجای دیگه ای از اینترنت نمی تونید پیدا کنید یعنی کپی پیست نیست .

پس اگر جایی غیر از اینجا دیدید بدونید از این وبلاگ بدون اجازه کپی برداری شده . ( یه دفعه جو گرفت که برای اولین بار یه چیزیرو خودم اینجا دارم . )

آخه راستش تو اکثر وبلاگا عکسای تکراری می زارن رو این حساب العان خوشحالم که عکسم لنگه نداره .

البته اینم بگم که این آقا بزه ی ما از توابع محترم رشته کوه های البرزه . یعنی یکی از ساکنین یکی از چراگاه های منطقه ی سر سبز دماوند . خدایی چقدر براش کلاس گذاشتما . فکر کنم از دفعه ی دیگه اگر ببینمش یه همچین قیافه ای داشته باشه .

التبه این عکس دومی از قوه ی تخیل بنده سر چشمه گرفته . زیاد جدیش نگیرید . البته شرمنده زیاد حوصله نداشتم روش کار کنم برای همین یه ذره مصنوعی شده .

یه چند تا عکسم از آبشار نیاسر تو کاشان براتون می زارم . خیلی قشنگه من خودم اولین بارم بود که می رفتم کاشان اما می خوام بگم اگه نرفتید حتما یه سری به این آبشار بزنید .

خوب دیگه التماس دعا .

مثل همیشه

فعلا ... .

مهربان ترین دوست

bahark — Tue, 17 Jul 2007 10:59:35 GMT

نمی دونم چرا همه چی اینجوری شده . چرا همه تغییر کردند . چرا همه یه جورایی راهشونو گم کردند . احساس بلاتکلیفی می کنند . بعد از این چند وقتی که نبودم العان دوباره اومدم دیدم انگار یه چیزایی سر جاشون نیست . خیلی چیزا تغییر کرده . این که میگم راهو گم کردند احساس بلاتکلیفی می کنند و از این جور چیزا به خاطر اینه که دیدم تو خیلی از همین دوستای این دنیای مجازی دیدم حتی تو دوستای نزدیک خودمم دیدم . اصلا خودمم همین جوری بودم . تا قبل از این یعنی حدود چند ماه پیش خیلی احساس بلاتکلیفی و پوچی می کردم اما یه دفعه به همشون پشت پا زدم و خودمو پیدا کردم . فهمیدم که کجامو چیکار دارم می کنم و چه کارایی باید بکنم . فهمیدم که وقتی احساس تنهایی می کنم وقتی احساس می کنم که دیگران فراموشم کردند یکی هست که همیشه پیشمه چه خودم بخوام چه خودم نخوام اون تنها کسیه که منو هر جوری که باشم فراموش نمی کنه همیشه همراهمه همیشه دوسم داره . همیشه به هر طریقی منو راهنمایی می کنه اما بعضی اوقات این لجبازی و کله شقی خودم باعث میشه که به حرفاش گوش نکنم . حتی بهترین پدر و مادرا هم وقتی ببینند بچشون به حرفشون گوش نمی کنه پا رو دلشون میزارن و باهاش قهر می کنند اگرم دیگه خیلی ببینند داره بهشون فشار میاد و هرچی که می گن بچشون گوش نمی کنه نهایتش اینه که میگن فراموشش می کنیم حالا چقدر بتونن موفق بشن و کاری نداریم اما به هر حال تا حدودی سرد می شن . اما این کسی که من میگم همیشه همراهمه حتی اگر به اندازه ی تمام عمرمم به حرفاش گوش ندم ولی بازم کنارمه ، همراهمه . اون کسیه که از هر دوستی بهم نزدیکتره . اون کسیه که حتی اگه دوستای نزدیک و چند سالمم اشکامو ندیده باشند و دردودلامو نشنیده باشند اما اون هم دیده و هم شنیده .

وای که چقدر دیر من به وجودش در کنارم پی بردم .

حالا می خوام بگم که چه جوری به وجودش در کنارم پی بردم .

می دونم اون چیزی رو که می خوام اینجا بنویسم خیلی خوندید اما خوب این مطلب یه جورایی باعث تحول من شده .

بعضی اوقات مطالبی رو می خونیم که خیلی راحت فقط با یه کلمه ی چه قشنگه و دیگه در نهایت وای چه قشنگ بود از کنارشون می گذریم . اما گاهی اوقات با کوچکترین اتفاقی وقتی دوباره چشممون به اون مطلب می افته تازه پی به مفهومش می بریم .

وقتی خود من برای بار اول این مطلبو خونده بودم فقط با یه کلمه خیلی قشنگه از کنارش رد شدم حتی نخواستم بنویسمش یا کپیش کنم که داشته باشمش .

اما وقتی درست تو همون زمانی که احساس بلاتکلیفی و پوچی می کردم احساس تنهایی می کردم یه میل از یه دوست بهم رسید که این متن رو نوشته بود و ازم خواسته بود هر موقع که آپ کردم اینو بنویسم ولی وقتی این متن رو خوندم اون موقع بود که درونم دگرگون شد . دلم انگاری یهو ریخت احساس کردم دریچه ی تازه ای روبروم باز شد که مشخص کننده ی یه راه جدید بود . قبل از اینکه اصلا خودمم بفهمم چی شده و دارم چیکار می کنم دیدم که پاتو این راه گذاشتم . دورو برم رو دیدم تا اونجا که می تونستم چشمامو تیز کردم تا شاید بتونم آخرشو ببینم اما چشمام یاری نکردند یا شایدم اونا سعیشونو کردند اما راه دراز بوده و آخرش معلوم نمیشد . بعضی اوقات دلم می خواد برگردم چون خسته میشم از اینکه نمی دونم آخرش چی میشه اما یه نیرویی جلوی برگشتمو می گیره و من فکر می کنم اون نیرو همون دوست قدیمیه خودمه که تازه پیداش کردم وای که چقدر دوسش دارم .

اینجوری بود که من متحول شدم فهمیدم حتی اگه احساس کنم دیگه هیچکس دوروبرم نیست یا دوستام پیشم نیستند اما یکی هست که همیشه حاضره حرفای منو گوش کنه هر چقدرم خسته کننده باشه بازم با دل و جون گوش میکنه .

حالا بریم سراغ چیزی که منو متحول کرد .

یک شب مردی خوابی دید .

خواب دید که در کنار ساحل با خدا قدم می زند .

در آسمان تصویری از زندگیش جلوی چشمانش آشکار شد و روی شنها دو جای پا دید یکی متعلق به خودش و دیگری متعلق به خدا .

وقتی آخرین صحنه ی زندگیش از جلوی چشمانش گذشت برگشت به جای پای روی شنها نگاه کرد . متوجه شد که لحظاتی در زندگیش بوده که تنها یک جای پا بر روی شنها وجود دارد و همچنین متوجه شد که آنها در سخت ترین و دشوارترین لحظات زندگیش اتفاق افتاده و این واقعا ناراحتش می کرد پس برای رفع ابهام از خدا سوال کرد : خدایا تو فرمودی که اگر همراه تو باشم و راهت را دنبال کنم در تمام طول راه با من خواهی بود ولی متوجه شدم که در سخت ترین لحظات زندگیم فقط یک جای پا وجود دارد نمی دانم چرا زمانی که بیشترین نیاز را به تو داشتم تنهایم گذاشتی ؟ و خداوند فرمود فرزند عزیزم : تو را دوست دارم و هرگز تنهایت نمی گذارم و اگر در لحظات سخت و طاقت فرسای زندگی فقط یک ردپا می بینی من در آن لحظات تو را به دوش کشیده ام .

تو این مدتی که نبودم خیلی برنامه ها داشتم که وقتی بعد از کنکور خواستم آپ کنم چی بنویسم چیکار کنم . اما وقتی اومدم و این شرایط و دیدم احساس کردم شاید اگر این چیزا رو بنویسم خیلی بهتر باشه . شاید بتونه به کسی کمک کنه . همونجور که به خودم کمک کرد و باعث شد که بیشتر با خدا احساس نزدیکی کنم و به واسطه ی این احساس خودمو بهتر بشناسم و باور کنم . چون تا وقتی خودمونو باور نکنیم هیچ چیزی برامون لذت بخش نیست خیلی زود از همه چیز زده و خسته می شیم .

خوب دیگه فکر می کنم خیلی طولانی شد و خستتون کردم .

برنامه های جدیدی برای اینجا دارم . می خوام یه ذره تغییرش بدم . خوب آخه اینجا مثل خونم می مونه دیگه . قالبش حالت درو دیوارای خونه رو داره و مطالبش مثل لوازم خونه می مونه . رو همین حساب می خوام لوازم جدیدی رو تو خونم بیارم .

سعی می کنم از این به بعد هر هفته دوشنبه یا سه شنبه آپ کنم . پس منتظر قدمها پر مهرتون هستم .

در آخر برای همه آرزوی موفقیت دارم .

التماس دعا .

********************************************************

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست

هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

********************************************************

bahark — Thu, 05 Apr 2007 16:39:18 GMT

سلام .

این دفعه با یه سلام پر انرژی اومدم اینجا . آخه با شروع امسال دیگه کم کم دارم وارد دوران سرنوشت ساززندگیم می شم . دوران گذشته بد نبودند اما احساس می کنم زیاد هم خوب نبودند اما می خوام تو این دوران به هر آنچه که می خوام برسم .از سن 20 به بعد زندگی آدما وارد مسیر دیگه ای میشه مسیری که به واسطه ی فعالیت هایی که توش انجام میدیم آیندمون رو می سازیم . رو همین حساب من می خوام تا اونجا که می تونم سعی خودمو بکنم . هر چه بادا باد . من که سعی خودمو می کنم .

امیدوارم سال نو و این ایام به همتون خوش گذشته باشه . نمی دونم چرا ولی امسال عید برای من با بقیه سالها فرق می کرد . خیلی خوب بود امیدوارم برای همه همینطور بوده باشه .

تو پست قبلی وقتی از لحظه سال تحویل حرف زده بودم که همه خوابیم . سحر جونم گفته بود اگه بخوابیم تا آخر سال همینجور خوابیم . منم چون می خواستم سالی دور از تنبلی و خستگی رو آغاز کنم به هر چی که بگید متوصل شده بودم تا خوابم نبره . که بالاخره موفق شدم . موقع سال تحویل تو خونمون فقط من بیدار بودم . اما با این وجود سر سفره نشستم و برای همه شما ها هم دعا کردم . البته امیدوارم هنوز دعاهام پیش اوس کریم برش داشته باشند . امیدوارم همه تو این سال به هر انچه که خود خدا می دونه به صلاحمونه برسیم .

در ضمن یه تغییر دیگه ای که در من رخ داده اونم اینه که می خوام مثل بچه های خوب بشینم برای کارشناسی درس بخونم اونم دانشگاه سراسری . یکی از دوستام می گفت پیام نور شرکت کن اما اصلا به دلم نیست . دانشگاه آزادم که بمیرمم دیگه نمی رم . گفتم حیف اون پولی که بخوام بدم به دانشگاه آزاد میشینم می خونم سراسری قبول بشم . اما نکته مهم اینجا اینه که فقط من 3 ماه وقت دارم که درس بخونم و خودمو بتونم برسونم ( ببینید چه اعتماد به نفسی اونوقت کی میگه من اعتماد به نفس ندارم ) . الببته فقط بیشتر می خوام درسای تخصصی رو بخونم و از عمومی هام فقط ریاضی و آمارچون از ادبیات و معارف متنفرم .

رو همین حساب چون می خوام بشینم دیگه بکوب درس بخونم تا بتونم خودمو برسونم شاید دیگه کمتر بتونم آپ کنم ( مثلا آخه العان خیلی زود به زود دارم آپ می کنم ) . اما تا اونجا که بتونم بهتون سر می زنم .

در ضمن تو این مدت تعطیلاتم یه چندتایی از دوستان لطف کرده بودن برام آف گذاشته بودن یا میل زده بودن یا کامنت گذاشته بودند که باید ازشون تشکر کنم و بگم شرمنده اگه نتونستم جواب بدم .

تو این چند وقتیم که احتمالا دیر به دیر دیگه میام منو از یاد نبرید . بهم سر بزنید . چون حضورتون باعث دلگرمیم میشه . امیدوارم وقتی که میام همش خبرهای خوب خوب از همتون بشنوم . چون هیچ چیزی به اندازه ی خوشحالی و موفقیت دوستان من و خوشحال نمی کنه . اگرم کاری داشتید یا ایده ای برای درس خوندن من داشتید ، کامنت بزارید یا آف یا میل . خلاصه اینکه خوشحال می شم اگه دوست داشتید همراهم باشید .

به امید موفقیت همه ی شما عزیزان .

برام دعا کنید تا بتونم از این تصمیمی که گرفتم با این مدت زمان کمی که دارم سربلند بیرون بیام .

بازم مثل همیشه فعلا ... .

التماس دعا .

خداحافظ

bahark — Fri, 16 Mar 2007 08:46:20 GMT

فکر می کنم این آخرین پست من تو سال 85 باشه . چند روز دیگه بیشتر به پایان سال نمونده . دیگه باید با تموم خوبی ها و بدی هاش خداحافظی کنیم . اما نه با خوبیهاش خداحافظی نکنیم چون تو زندگیمون بهشون نیاز داریم . خوب حالا بیاییم اصلا با بدیهاشم خداحافظی نکنیم یه فرصت دیگه بهشون بدیم اما باهاشون اتمام حجت کنیم که دیگه بد نشند و سراغمون بیاند اوناهم تو سال جدید سعی کنند خوب بشند .

شرمنده خودمم نفهمیدم چی گفتم . آخه یاد بچه گیهام افتادم . که چقدر برای این روزا ثانیه شماری می کردم . خوب ذوق زده شدم . . آخه عیده .

به هر حال پیشاپیش این سال را به تمامی شما عزیزان تبریک می گم و امیدوارم که در این سال به هر آنچه که در زندگی به صلاحمون است برسیم .

خوب دیگه این چند ماه آخر سال با حرفام خیلی هاتون رو خسته کردم . خوب دیگه کاریش نمیشه کرد ناسلامتی ما ها با هم دیگه دوستیم دیگه . آدم حرفاشو به دوستاش نزنه به کی بگه .

انشاالله اگه عمری باقی باشه شاید تو این ایام هم دوباره آپ کنم . اگرم مهمون و مهمون داری نگذاشت بعداً خدمت می رسم .

همتون رو دوست دارم .

پس تا سال دیگه

فعلا ...

صبر کنید . راستی سر سفره هفت سین موقع تحویل سال برای دوستان دعا یادتون نره اون گوشه موشه هاشم اگه دوست داشتید برای منم یه دعا بکنید به خدا ثواب داره . جای دوری هم نمیره . البته خوب سال تحویل خیلی زوده اون موقع می دونم همتون خوابین . اما صبح وقتی بیدار شدید اول تشریف ببرید سر سفره هفت سین یه دعا کنید . بعدا بقیه کارا .

از همه ی شما عزیزانم به خاط اینکه تو این مدت منو تنها نگذاشتید خیلی خیلی ممنونم .

خوب دیگه . این آخرین حرفای من تو سال 85 بود . دیگه زود برم تا چیز دیگه ای یادم نیومده .

پس فعلا ... .