بار دیگه رمضان از راه رسید ماه میهمانی خدا . ماهی که همه ی ما مهمونای سفره ای هستیم که خدای بخشنده برامون پهن کرده . سفره ای که هر کدوم از ما باید تا اونجا که جاداریم و می تونیم از غذاهایی که توش هست استفاده کنیم . این سفره سالی یکبار پهن میشه پس چه بهتر که برای یکسالمون اندوخته جمع کنیم . این ماه ماهیه که ما باید خودمونو بسنجیم ببینیم چند مرده حلاجیم آیا فقط ادعا شو داریم یا نه واقعا اونجور که می گیم هستیم .

خدای بزرگم کمکم کن تا حالا هیچ موقع اونطور که باید از این ماه و از این سفره ای که پهن می کردی استفاده نکردم کمکم کن ، کمکم کن که بتونم امسال اونجور که دلم می خواد بتونم رفتار و عمل کنم . کمکم کن تا بتونم اندوخته ی خوبی رو برای خودم جمع کنم .

خدایا کمکم کن ، کمکم کن تا با تموم شدن این ماه همه چی از یادم نره .

خدایا مثل همیشه همراهم باش که بدجوری بهت محتاجم .

**********************************************************

چند وقت پیش داداش محمد گل منو به یه بازی دعوت کرد . که منتها بنا به دلایلی نتونستم زودتر دعوتشو اجابت کنم . رو همین حساب حالا این بازی رو ادامه میدم :

اتفاق های مهم زندگی که باید بهش اشاره بشه :

اول از همه قبول شدنم تو دانشگاه .  

دیگه غیر از این چیزی به ذهنم نمی رسه چون خیلی اتفاقای مهمی برام رخ نداده یا اگرم داده خودم خبر ندارم که مهمه یا نه .

اتفاقاتی که نباید اشاره بشه :

خوب وقتی میگن اشاره نشه نباید اشاره بشه دیگه .

اما خوب چون حالا گفتن منم می گم .

بزارید فکر کنم ببینم چه اتفاقی رخ داده که نباید بهش اشاره بشه ... .

یه چیزی که دوست ندارم بهش اشاره بشه اینه که من اصولا عاشق کارای فنی ام و علاقه ی خیلی وافری به باز کردن وسایل و بیرون ریختن دل و روده ی اونا دارم   اما دوست ندارم بهش اشاره بشه چون اونوقت هیچکس هیچی دستم نمی ده . ( ترسوها ) .

البته کلی هم خاطره و اتفاق در این رابطه دارم که اینجا مجالی برای گفتن نیست .

دیگه چیزی به ذهنم نمی رسه . آخه می دونید زندگیم تا حدی آرومه رو همین حساب احساس می کنم خیلی چیزای مهمی توش اتفاق نمی افته .

خلاصه ای از اخلاق مثبتم که باید بهش اشاره بشه :

آخه اگه بگم تعریف میشه . از قدیم گفتند مشک آن است که خود ببوید نه آنکه عطار بگوید .  

اما خوب چاره ای نیست .

اول از همه تا حدی آرومم ( البته ظاهرم آرومه ها مردمم که عقلشون به چشمشونه  ) . بعدش آدم صادقیم چون خودم دوست ندارم دیگران بهم دروغ بگند در نتیجه خودمم دروغ نمی گم . فقط کافیه بفهمم کسی بهم دروغ گفته اونوقت دیگه هرچی دیده از چشم خودش دیده .  

به کسی قولی نمی دم مگر اینکه از انجامش مطمئن باشم  . حرف که بزنم سر حرفم وا میستم یعنی سرم بره حرفم نمی ره . حرفم دوتا نمیشه .

تو رفاقت و دوستی اگه احساس کنم طرف مقابل ارزششو داشته باشه از هیچی کم نمی زارم .

تا حدی قُدم  . تا اونجا که بتونم تو هر زمینه ای به بقیه کمک می کنم .

تا حدی اهل ریسک کردنم . اگر وظیفه ای بهم محول بشه شده خودمو بکشم باید انجامش بدم .

خلاصه معتقدم مرده و حرفش . از آدماییم که زیر حرفشون می زنند بدم میاد .

خوب دیگه اینا هم اخلاقای مثبتم بود . البته به نظر خودم مثبته شاید در نظر بقیه اینجوری نباشه .

قیافه کدوم هنر پیشه :

دوست ندارم جای کسی باشم چون هر کدوم از ما خودمون یه جورایی هنر پیشه ایم . منظورم اینه که هر کدوم از ما به عنوان نقش اول سناریوی زندگیمون انتخاب شدیم .

از قیافمم خیلی راضیم همینجوری که هستم خودمو دوست دارم .

دیگه همینا دیگه .

حالا نوبت میرسه به انتخاب پنج نفری که باید بازی و ادامه بدند :

                         زهره  و ثمین  و ندا + آرش و محمد جواد   

خوب سرسفره های افطار و سحر دعا برای دوستان یادتون نره .

چون همیشه دعای دوست در حق دوست میگیره .

 دیگه بیشتر از این وقتتون رو نمی گیرم . 

همتون رو به خدای بزرگ میسپارم .